Tuesday, May 15, 2018

EΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΗ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ, ΕΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΥΠΕΡΕΓΩ

Από τη γέννησή μας καθώς και σε όλη την πορεία εξέλιξης του εαυτού μας ερχόμαστε σε μια επαφή με τα “θέλω” μας και πολύ νωρίς συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλες μας τις επιθυμίες. Ξαφνικά κοιτάμε γύρω μας και βλέπουμε ότι μας περιορίζουν χιλιάδες επιβεβλημένα “πρέπει” τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις δικές μας ανάγκες. Από την πλέον γνωστή άποψη ότι τα αγόρια δεν πρέπει να κλαίνε και χιλιάδες άλλες άκαμπτες και σκληρές πεποιθήσεις σε σχέση με ποιά πρέπει να είναι τα ‘σωστά” χαρακτηρίστηκα ενός άξιου εκπροσώπου του αντρικού ή του γυναίκειου φύλου, μπορούν να δημιουργηθούν άκρως επικίνδυνα κοινωνικά εμφυτεύματα τα οποία εμποδίζουν την ικανότητα του ανθρώπου να εξελίξει τις πραγματικές του ικανότητες και να έρθει σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Αυτά τα κοινωνικά εμφυτεύματα μας προσφέρονται απλόχερα και εγκαθιδρύονται στην ψυχοσύνθεση ως προστάγματα των φροντιστών, του περιβάλλοντος και της κοινωνίας. Αυτά τα εμφυτεύματα είναι οι κοινωνικές ενδοβολές που συνοδεύουν το άτομο σε όλη την πορεία της ζωής του σαν απρόσκλητοι και ανεπιθύμητοι επισκέπτες, οι οποίοι δεν έχουν την ευαισθησία να αναχωρήσουν κατόπιν απαίτησης αυτού που τους φιλοξένει και έχουν την ιδιότητα να καταλαμβάνουν και να ελέγχουν και άλλες πτυχές της ψυχοσύνθεσης.

Το μικρό παιδί εξαρτημένο απόλυτα από τους φροντιστές του, έχει την ικανότητα να απορροφάει και να επεξεργάζεται πληροφορίες σε πολύ μεγάλη ταχύτητα και βάθος, αυτή ακριβώς την ικανότητα εκμεταλλεύονται οι ενδοβολές για να τραφούν, με παρόμοιο τρόπο που τα καρκινικά κύτταρα χρησιμοποιούν τα υγιή κύτταρα. Όσο πιο νέο είναι το άτομο, τόσο πιο βαθειά και ισχυρή είναι η ενδοβολή, στις περισσότερες περιπτώσεις.

Αρχικά ο ρόλος της ενδοβολής είναι να διακόψει βίαια την φυσική ροή του οργανισμού, όταν το παιδί πέφτει κάτω και χτυπάει, πονάει και η φυσική ροή του οργανισμού του το κάνει να θέλει να κλάψει, τότε είναι η στιγμή οπού οι φροντιστές έχουν την ευκαιρία να εγκαταστήσουν το νέο λογισμικό, ώστε να συνάδει με αυτό που η σημερινή κοινωνία έχει βαφτίσει αυθαίρετα και παραβιαστικά ως “φυσιολογικό.” Με την πρόθεση το παιδί τους να ενταχθεί ομαλά σε αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως λειτουργική κοινωνία. Να δημιουργήσουν ένα πλάσμα που θα είναι άξιο να συνεχίσει την παράδοση της ετεροκανονικότητας και της κοινωνικά κατασκευασμένης νορμαλότητας, που τρέμει ότι θα προσβληθεί από το διαφορετικό.


Εκείνη λοιπόν την στιγμή που το παιδί έχει πέσει κάτω και είναι έτοιμο να κλάψει, ξεκινά ο κοινωνικός προγραμματισμός, “οι άντρες δεν κλαίνε”, “πως κάνεις έτσι, σαν κοριτσάκι”, “το κλάμα είναι μόνο για τις αδελφές, εσύ θα γίνεις άνδρας”.

Μέσα σε λίγα λοιπόν δευτερόλεπτα προσφέρεται στο νέο άνθρωπο ένα υπέροχο κοκτέιλ, ρατσισμού, σεξισμού, ομοφοβίας και τρανσφοβίας, με πολλά άλλα κρυφά συστατικά που ολοκληρώνουν το ελιξίριο της βέβαιης μελλοντικής σύγκρουσης.

Η ενδοβολή που θα προσπαθήσουν να εγκαταστήσουν, ασυνείδητα οι φροντιστές, πολύ συχνά έρχεται σε σύγκρουση με την φυσική ροή του ατόμου σε όλα τα επίπεδα, και κυρίως στον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου και ποτέ δεν απορροφάται από τον οργανισμό, διότι αποτελεί ξένο σώμα. Μια πέτρα που έχει καταπιεί το παιδί, “αμάσητη”. Διότι δεν έχει ακόμα την δυνατότητα να “μασάει”. Να διασπά δηλαδή και να ενσωματώνει τις πληροφορίες.

Είσαι αγοράκι -μα εγώ νιώθω κοριτσάκι. Αγαπάω τον Κωστάκη, δεν γίνεται αυτό – είσαι αγοράκι, τα αγοράκια αγαπάνε μόνο κοριτσάκια.

Ανάλογα λοιπόν από την ανθεκτικότητα του παιδιού που επηρεάζεται από χιλιάδες παράγοντες αυτή η ενδοβολή θα εγκαθιδρυθεί ή όχι.

Πολύ συχνά δέχομαι την ερώτηση πως μερικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ταυτότητα φύλου τους ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, πολύ νωρίς ή αργότερα στην ζωή τους. Η άποψη μου είναι ότι σε αυτού του είδους την αυτοαντίληψη η ισχύ των ενδοβολών παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Όσο πιο ισχυρές είναι οι ενδοβολές τόσο πιο αργά το άτομο αντιλαμβάνεται και έρχεται σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Αυτή η διακοπή της ροής του οργανισμού από το περιβάλλον έχει αποτέλεσμα την δημιουργία μιας πολικότητας στην ψυχοσύνθεση του ατόμου. Στην μια πλευρά του πόλου είναι η κοινωνική ενδοβολή, το πρέπει, το υπερεγώ με ψυχαναλυτικούς όρους ή ο αφέντης με όρους Gestalt. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο αυθεντικός εαυτός, το θέλω, το είμαι. Αναπόφευκτα αυτοί οι δύο πόλοι συγκρούονται στην ζωή των περισσότερων ανθρώπων, υπάρχουν βεβαία και άνθρωποι που οι ενδοβολές τους είναι τόσο ισχυρές που ζουν όλη τους την ζωή χωρίς καν να υποπτευτούν ότι η ζωή που ζουν δεν είναι δική τους.

Τα lgbtqi+ άτομα συνήθως έρχονται για θεραπεία την στιγμή που ανακαλύπτουν αυτήν την πολικότητα ή που έχει ξεσπάσει ο πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών και αναπόφευκτα και με το περιβάλλον, διότι κάθε σύγκρουση που υπάρχει στο άτομο ενδο-ψυχικά θα προβληθεί και διαπροσωπικά.

Η δουλειά που έχουμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε το άτομο να βρει την δική του αυθεντική θέση ανάμεσα στις δύο πολικότητες, να εξομαλύνουμε την σύγκρουση και να εκπαιδεύσουμε τις δύο πλευρές ώστε να συνεργάζονται, καταπολεμώντας τις δικές μας ενδοβολές και κοινωνικές κατασκευές που προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της διαδικασίας, όπως έκαναν στο παρελθόν οι φροντιστές.

Ενδοβολή – oρισμός: Η ενδοβολή, κατά τον Fritz Perls, είναι ο τρόπος που το άτομο σε νεαρή ηλικία εσωτερικεύει πεποιθήσεις, πολιτιστικές αξίες και κανόνες, χωρίς όμως να είναι σε θέση να τις επεξεργαστεί, να τις αντικρούσει ή να τις αφομοιώσει. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς διακοπής της επαφής κατά την θεραπεία Gestalt (μηχανισμούς άμυνας κατά την ψυχανάλυση). Η εσωτερικευμένες ενδοβολές και η αφομοίωση τους παίζουν μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη του ατόμου.

© T-zine.gr

Wednesday, May 3, 2017

H Hellenic Youth Participation διοργανώνει σεμινάριο με θέμα την Ψυχική Αρχιτεκτονική



3 διαθέσιμες θέσεις!!

H Hellenic Youth Participation διοργανώνει σεμινάριο με θέμα την Ψυχική Αρχιτεκτονική, τη βιωματική προσέγγιση αυτογνωσίας που δημιουργήθηκε από την Ψυχοθεραπεύτρια Πάρβη Πάλμου.

Τίτλος: Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι
Πότε: Κυριακή 7 Μαΐου (11-16:00)
Που: Δ. Σούτσου 10, Αμπελόκηποι (πλησίον μετρό)
Εισηγήτρια: Πάρβη Πάλμου

Τι είναι η Ψυχική Αρχιτεκτονική;

Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι μια συνθετική μέθοδος αυτογνωσίας που δημιουργήθηκε από την Πάρβη Πάλμου το 2013.

Είναι μια υποκειμενική σχηματική απεικόνιση της φαινομενολογίας του θεραπευόμενου.Επιχειρεί να απεικονίσει τους μηχανισμούς διακοπής της επαφής, τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τους φαύλους κύκλους, τα δίπολα της ψυχοσύνθεσης καθώς και τον αυθεντικό εαυτό σε σχέση με την persona. Είναι μια μέθοδος εμπνευσμένη από την θεραπεία Gestalt και την αντίληψη του Jung για την δομή της ψυχοσύνθεσης και της συνειδητότητας (διαγράμματα της ψυχοσύνθεσης του Jung). Είναι ένα διάγραμμα το οποίο συν-δημιουργείται από το θεραπευτή και το θεραπευόμενο μέσω της διαλεκτικής και της σχεσιακής θεραπείας με σκοπό να κάνει πιο απτή την πολυπλοκότητα των μηχανισμών και των αντιδράσεων με τελικό στόχο την επαφή με τον αυθεντικό εαυτό και την αύξηση της επίγνωσης.
Αποτελεί για το θεραπευόμενο ένα μικρό χάρτη των ιδιαιτεροτήτων της ψυχοσύνθεσης του και του προσφέρει ένα σημείο αναφοράς για την κατανόηση των βιωμάτων του.

«Η εμπειρία μου έχει δείξει πως πολύ συχνά όσο και να επισημαίνω στη θεραπεία ένα μηχανισμό διακοπής της επαφής, ή ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς, πολύ συχνά ο θεραπευόμενος δυσκολεύεται να το συγκρατήσει στη μνήμη του ώστε την επομένη φορά που αυτό το μοτίβο θα αναδυθεί να έχει την ικανότητα να το φέρει στην επίγνωση του. Για αυτό το λόγο Η Ψυχική Αρχιτεκτονική είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να υποστηρίξει το θεραπευόμενο να κατανοήσει τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Είναι ένα σχέδιο που μπορεί να το πάρει μαζί του και ανά πάσα στιγμή να βλέπει σε ποιο σημείο του επαναλαμβανόμενου μοτίβου βρίσκεται».
Workshop
Ψυχική Αρχιτεκτονική Ι:

• Persona, Εγώ και Αυθεντικός Εαυτός
Γνωριμία με την Persona
Το Εγώ ως Διαπραγματευτής
Φτάνοντας στον Αυθεντικό Εαυτό

• Εντόπιση Διπόλων με τη Χρήση της Άδειας Καρέκλας
(η άλλων Τεχνικών Gestalt)
Πως, Πότε και Που Εμφανίζονται τα Δίπολα;
Ποια η Χρησιμότητα τους για την Ψυχοσύνθεση;

• Δίπολα και Οργανισμική Αυτορρύθμιση
Τι Είναι η Οργανισμική Αυτορρύθμιση;
Yin-YangEquilibrium
Πως Επηρεάζουν τα Δίπολα την Οργανισμική Αυτορρύθμιση;
Σχέση Διπόλων-Ενδοβολών

• Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής
Μέθοδοι Υποστήριξης του Θεραπευόμενου για τον Εντοπισμό Μηχανισμών Διακοπής της Επαφής.
Πως Συμβάλουν οι Μηχανισμοί Διακοπής της Επαφής στην Συντήρηση των Διπόλων και Κατ’ Επέκταση στην Συντήρηση Επαναλαμβανόμενων Μοτίβων

• Ψυχική Αρχιτεκτονική
Τεχνικές Σχηματοποίησης
Κατανόηση και Χρήση των Σχημάτων ως Homework
Το Σχήμα ως Ζωντανός Οργανισμός Αέναης Αλλαγής
Θα ακολουθήσοουν σε επόμενα σεμινάρια η Ψυχική Αρχιτεκτονική ΙΙ και III.

Κόστος: 35 ευρώ

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.
Κλείστε τη θέση σας τώρα με προσωπικό μήνυμα στη σελίδα της Hellenic Youth Participation! Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Για περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο και την εισηγήτρια στείλτε μήνυμα στη σελίδα ή επικοινωνήστε στο
2112163657

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ κα.ΠΑΛΜΟΥ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, ΕΘΕΛ...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ κα.ΠΑΛΜΟΥ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, ΕΘΕΛ...

Sunday, January 10, 2016

Ενάντια στο Βιολογικό Ντετερμινισμό

Του Pankaj Mehta (Μετάφραση: Barikat)

Συχνά τίτλοι εφημερίδων αλλά και περιοδικών εκλαϊκευμένης επιστήμης πανηγυρίζουν για την ανακάλυψη του γονιδίου της ευφυίας, της απιστίας, της τάσης προς κλοπή, την ανακάλυψη της γενετικής βάση των πολιτικών μας επιλογών αλλά και των καταναλωτικών μας προτύπων. Αν και με τα χρόνια η συγκεκριμένη διαδικασία γίνεται ολοένα και πιο εκλεπτυσμένη, σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που διαμορφώνει την τάση και οδηγεί τις εξελίξεις στη σύγχρονη έρευνα παραμένει αυτή της αναγωγής πολύπλοκων κοινωνικών γνωρισμάτων σε συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές.
Το 1975 ο E.O Wilson στο βιβλίο του “Sociobiology – The New Synthesis” επαναθεμελιώνει τις παλιότερες απόπειρες του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της Ευγονικής να απαντήσουν στο ερώτημα του τι είναι η “ανθρώπινη φύση” και του πώς τα γονίδια καθορίζουν τα γνωρίσματα των ατόμων, άρα και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Η τάση αυτή της βιολογίας προσπαθεί να εφαρμόσει την εξελικτική θεωρία στην κοινωνική συμπεριφορά και να εξηγήσει, χρησιμοποιώντας τους όρους του εξελικτικού πλεονεκτήματος και της Δαρβινικής επικράτησης του ισχυρότερου, το πώς προκύπτει η τεράστια βεντάλια των διαφόρων κοινωνικών γνωρισμάτων και συμπεριφορών. Φυσικά στο πεδίο της μάχης των βιολογικών επιστημών η συγκεκριμένη αντίληψη συνάντησε ισχυρές αντιδράσεις. 


Ο R. Lewontin αναφέρει:“Οι συντηρητικοί θεωρητικοί δεν έχουν καμία δυσκολία γύρω από το πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης. Για αυτούς (ή σχεδόν για όλους αυτούς) τα ανθρώπινα όντα μοιράζονται κοινές ψυχικές και φυσικές ιδιότητες οι οποίες είναι μη-τετριμμένα καθοριστικές της μορφής των ανθρώπινων κοινωνιών. Αυτές οι ιδιότητες διαφέρουν ποσοτικά από το ένα άτομο στο άλλο, συνεπώς αποτελούν τον καθοριστικό παράγοντα της κοινωνικής τους θέσης. Αυτές οι ιδιότητες ως αποτέλεσμα, ανάγονται στην ειδική βιολογική φύση του κάθε ατόμου, με άλλα λόγια είναι κωδικοποιημένες στα γονίδια μας. Αφού λοιπόν το άτομο οντολογικά προηγείται της κοινωνικής οργάνωσης, είναι ακριβώς η γενετικά καθορισμένη ανθρώπινη φύση που καθορίζει τη μορφή της κοινωνίας. Ο Γουίλσον μας δίνει ρητά τις αρχές αυτές της θεωρίας. Η βιολογικά ντετερμινιστική θεωρία της ανθρώπινης φύσης είναι λογικά συνεκτική. Η πολεμική απέναντι στη συγκεκριμένη θεωρία της ανθρώπινης φύσης δεν μπορεί να εστιάζει στο ότι δεν μπορεί να είναι αληθινή λόγω ζητημάτων εσωτερικής συνοχής, αλλά στο ότι δεν είναι αληθινή.”Ο Lewontin μαζί με τους συναδέλφους του R. Levins , μαθηματικός και οικολόγος, και τον Stephen Jay Gould, εξελικτικός βιολόγος και ιστορικός της επιστήμης, ανέπτυξαν έντονη πολιτική δράση ειδικά ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ αλλά και αρθρογραφώντας και ασκώντας πολεμική από τη σκοπιά του μαρξισμού και της διαλεκτικής σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα της βιολογίας και της γενετικής.

Friday, September 11, 2015

Carl G. Jung Αρχέτυπα - Τα 4 στάδια της ζωής. Μετάφραση-Επιμέλεια: Πάρβη Πάλμου


"Απροετοίμαστοι, κάνουμε τα βήματα προς το “απόγευμα” της ζωής. Ακόμη χειρότερα, εμείς κάνουμε αυτά τα βήματα με την ψεύτικη προϋπόθεση ότι οι αλήθειες μας και τα ιδανικά μας θα μας θα συνεχίσουν να μας χρησιμεύουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε το “απόγευμα” της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του “πρωινού” της ζωής, γι 'αυτό ότι ήταν μεγάλο το πρωί θα είναι λίγο το βράδυ και ό, τι το πρωί ήταν αλήθεια, το βράδυ θα έχει γίνει ένα ψέμα." Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

Σύμφωνα με τον Ελβετό ψυχολόγο, ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, υπάρχουν 4 αρχέτυπα, 4 στάδια που περνάμε στη διάρκεια της ζωής μας, και αυτά τα στάδια είναι:



1. Το Στάδιο του Αθλητή

Σε αυτό το στάδιο, είμαστε κυρίως απασχολημένοι την εμφάνιση μας, με τον τρόπο που βλέπουμε το σώμα μας. Σε αυτό το στάδιο θα μπορούσαμε να μείνουμε για ώρες κοιτάζοντας και θαυμάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Το σώμα μας, η εμφάνιση μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μας, τίποτα άλλο.

2. Το Στάδιο του Πολεμιστή

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σε αυτό το στάδιο, το κύριο μέλημά μας είναι να βγούμε  και να κατακτήσουμε τον κόσμο, να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε,  να κάνουμε ό, τι κάνουν οι πολεμιστές, να ενεργούμε σαν πολεμιστές δράσει. Αυτό είναι ένα στάδιο, όταν συνεχώς σκεφτόμαστε τρόπους για να κερδίσουμε περισσότερα οποιονδήποτε άλλο, ένα στάδιο σύγκρισης, νικώντας τους γύρω ώστε να αισθανόμαστε καλύτερα επειδή έχουμε επιτύχει περισσότερα, διότι είμαστε οι πολεμιστές, οι γενναίοι.

3. Το Στάδιο της Δήλωσης

Προς το παρόν, σε αυτό το στάδιο στη ζωή μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που έχουμε επιτύχει μέχρι στιγμής δεν είναι αρκετό για να αισθανόμαστε πλήρης, για να είμαστε ευτυχισμένοι ... τώρα αναζητούμε τρόπους για να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο, τρόπους για να εξυπηρετήσουμε εκείνους γύρω μας. Μπορούμε τώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά που κυνηγήσαμε μέχρι τώρα, χρήματα, δύναμη, υλικά αγαθά, θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στη ζωή μας, αλλά δεν μπορούμε πλέον να τους αποδίδουμε την ίδια αξία όπως και πριν, δεν είμαστε πλέον προσκολλημένοι σε αυτά τα πράγματα, επειδή είμαστε τώρα σε ένα διαφορετικό στάδιο της ζωής μας, όπου ξέρουμε ότι υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από αυτά. Μπορούμε να τα δεχτούμε, να  τα αποδεχτούμε και να είμαστε ευγνώμονες, αλλά είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε πίσω ανά πάσα στιγμή. Ψάχνουμε τρόπους για να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, τρόπους για να προσφέρουμε.

“Τώρα ξέρετε ότι πρέπει να δώσετε και να πάρετε  και είναι καιρός για σας να σταματήσετε να είστε εγωιστές και εγωκεντρικοί και να σκεφτείτε τρόπους για να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη, για να αφήσετε αυτόν τον κόσμο καλύτερο από ό, τι ήταν όταν φτάσατε σε αυτόν”


4. Το Στάδιο του Πνεύματος

Σύμφωνα με τον Jung, αυτή θα είναι η τελευταία φάση της ζωής μας, ένα στάδιο όπου μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κανένα από αυτά τα 3 στάδια δεν είναι πραγματικά αυτό που είμαστε. Αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε κάτι περισσότερο από το σώμα μας, είμαστε περισσότερο από τα υπάρχοντά μας, περισσότερο από ό, τι οι φίλοι μας, τη χώρα μας και ούτω καθεξής. Ερχόμαστε στη συνειδητοποίηση ότι είμαστε θεϊκά όντα, πνευματικά όντα που έχουν μια ανθρώπινη εμπειρία, και όχι ανθρώπινα όντα που έχουν μια πνευματική εμπειρία. Γνωρίζουμε τώρα ότι αυτό δεν είναι το σπίτι μας, και δεν είμαστε αυτό που νομίζαμε ότι είμαστε. Είμαστε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είμαστε τώρα σε θέση να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας από μια διαφορετική σκοπιά. Είμαστε πλέον σε θέση να βγούμε από το δικό μας το μυαλό, από το ίδιο μας το σώμα και να καταλάβουμε ποιοι είμαστε πραγματικά, να δούμε τα πράγματα με τον τρόπο που είναι.

“We become the observer of our lives. We realize that we are not that which we notice but, the observer of what we notice.”


Original Text by Luminita D. Saviuc

Friday, August 28, 2015

Φλώροι Εικαστικοί: H GESTALT και η ΤΕΧΝΗ της Ευρώπης Παπαδοπούλου &...

Φλώροι Εικαστικοί: H GESTALT και η ΤΕΧΝΗ της Ευρώπης Παπαδοπούλου &...: Τρίτη, 24 Ιούλιος 2012 21:35 ΑΡΘΡΑ της Ευρώπης Παπαδοπούλου Πώς ωφελούμαι όταν σου δίνω Η τέχνη της ζωής αφενός προϋποθέτ...

Wednesday, July 22, 2015

Το Θέατρο του Καταπιεσμένου Ενάντια στην Τρανσφοβία

Τον Μάιο συγκεντρωθήκαμε στην Τσεχία 29 άτομα από έξι χώρες τις Ευρώπης με σκοπό να εκπαιδευτούμε και να δημιουργήσουμε παραστάσεις του θεάτρου του καταπιεσμένου, με καθηγητές τον Roberto Mazzini και τον Matteo Lombardi από την Ιταλία. Το κεντρικό θέμα ήταν η σύγκρουση, η καταπίεση και η μη βίαιη επικοινωνία.

Η σημερινή Ευρώπη είναι μια πραγματικότητα που όλο και περισσότερο διαμορφώνεται από πολλούς πολιτισμούς και πολλαπλές εθνοτικές ομάδες, πολλές φορές αυτή η πολυπλοκότητα καθιστά δύσκολη την συγκατοίκηση, προκαλώντας συγκρούσεις, διακρίσεις και περιθωριοποίηση. Για την δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς θα πρέπει να εργαστούμε επενδύοντας στη θετική διαχείριση των συγκρούσεων αυτών και να βρούμε μαζί τις δυνατότητες για την ανταλλαγή και την κοινή χρήση των διαφορετικών αξιών και πολιτιστικών υπόβαθρων, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα χωρίς αποκλεισμούς κοινωνία όπου οι διαφορές αξιοποιούνται.

Όταν είμαστε μέρος της κυρίαρχης ομάδας στην κοινότητα ή το έθνος μας δεν έχουμε πάντα επίγνωση του βάρους που έχει το πως βλέπουμε στην κατασκευή του «άλλου». Έτσι, ασυνείδητα βάζουμε ταμπέλες που οδηγούν συχνά στον αποκλεισμό εκείνων που δεν αποτελούν μέρος τις πλειοψηφίας των εθνοτικών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών ομάδων. Αυτή η διαδικασία μπορεί, να ρίξει φως σχετικά με τους φόβους και τα συστήματα ελέγχου που είναι η κινητήρια δύναμη της διάκρισης.

Σκηνή Επίθεσης στην Τρανς Μαθήτρια
Η ταυτότητα μπορεί, ωστόσο, να κατανοηθεί ως ένα σύνολο διαφορετικών συνεργασιών, καθώς είναι εύπλαστη και βελτιώνεται ώστε να ασχοληθεί με αυτούς που είναι διαφορετικοί, όπως τα τρανς άτομα τα όποια αποτελούν μια από τις πιο καταπιεσμένες ομάδες στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή και είναι η μόνη ομάδα που υποβάλλεται σε διαδικασίες στείρωσης.

Τις πρώτες πέντε μέρες εκπαιδευτήκαμε στις τεχνικές του θεάτρου του καταπιεσμένου και ακολούθως ξεκινήσαμε να προσφέρουμε προτάσεις για τα θεατρικά. Όταν κάποιο μέλος τις ομάδας είχε μια ιδέα τότε στεκόταν σε κάποιο μέρος του δωματίου και αυτοί που υποστήριζαν την ιδέα στέκονταν δίπλα. Εγώ μίλησα για την τρανσφοβία και δυστυχώς κανένας από του συμμετέχοντες δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον. Για μένα αυτό είναι μια πολύ καλή ένδειξη για το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει το θέμα της τρανσφοβίας, διότι μια θεατρική ομάδα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν έχει επαφή με τα θέματα των τρανς και παρόλο που η ομάδα αυτή αποτελούνταν από ακτιβιστές, τα θέματα που ενδιέφεραν την ομάδα ήταν πολύ διαφορετικά. Η κοινωνία αποκλείει τα τρανς άτομα.

Από αυτή τη διαδικασία αναδυθήκαν τρεις ομάδες από 6-8 άτομα και η κάθε ομάδα έπρεπε τελικά να προσφέρει μια πρόταση για θεατρικό. Το κάθε μέλος της κάθε ομάδας σκηνοθετούσε ένα έργο χρησιμοποιώντας τα μέλη τις ομάδας του ως ηθοποιούς ώστε στο τέλος να γίνει ψηφοφορία και να επιλεχτεί ένα έργο από την κάθε ομάδα. Στην δική μου ομάδα υπήρξαν πολλές ωραίες προτάσεις, για αποκλεισμό ατόμων με αναπηρία, ισλαμοφοβία, κακοποίηση αλλά τελικά επιλέχτηκε το δικό μου έργο που συσχετιζόταν με την τρανσφοβία, το bullying και τον εκφοβισμό από την εκπαίδευση που τελικά επιλέχτηκε και από το κοινό στο Πανεπιστήμιο του Brno για να εξελιχθεί το θέατρο του καταπιεσμένου.

Το θέμα που επέλεξα είναι μια πραγματική ιστορία που συνέβη στην Αθήνα και αφορά την Άννα την τρανς μαθήτρια η οποία δεχόταν συνεχές builliyng στο σχολείο από συμμαθητές αλλά και καθηγητές. Το bullying αυτό παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή της όταν οι συμμαθητές της την περίελουσαν με βενζίνη απειλώντας ότι θα την κάψουν.

Το θεατρικό το παρουσιάσαμε σε τρεις σκηνές εμπλουτίζοντας το σενάριο και με φαντασία μας προσθέτοντας την πρώτη σκηνή. Ξεκινήσαμε με την σκηνή που η Άννα φεύγει από το σπίτι να πάει σχολείο και η μητέρα της τη φωνάζει με αντρικό όνομα και της λέει να μην πάει σχολείο ντυμένη έτσι. Στη συνεχεία της προτείνει να επισκεφτούν ένα καινούργιο ψυχίατρο και η Άννα φεύγει θυμωμένη και πληγωμένη. Αυτή η σκηνή αποτελεί καθημερινότητα για τα τρανς άτομα.
Συνεχίσαμε με την σκηνή που πάει σχολείο και οι συμμαθητές της επιτίθενται λεκτικά και την απειλούν με την βενζίνη. Αυτή τρέχει να ξεφύγει και βρίσκει την καθηγήτρια που την υποστηρίζει. Μαζί πάνε στον διευθυντή οπού αυτός κατηγορεί την Άννα για αυτό που της συνέβη και απειλεί την καθηγήτρια. Το σκηνικό κλείνει με την Άννα μόνη και απογοητευμένη.

Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκινητική προσπάθησαν να δώσουν λύση αντικαθιστώντας την μητέρα, προσθέτοντας τη μορφή του πατερά και αντικαθιστώντας την καθηγήτρια. Αυτές οι λύσεις εξελιχτήκαν ως μη ρεαλιστικές και τελικά συνέβη κάτι μαγικό. Η λύση που δόθηκε δηλαδή να απευθυνθεί η Άννα σε μια οργάνωση ήταν η λύση που δόθηκε και στην πραγματικότητα. Η Άννα απευθύνθηκε στο Σ.Υ.Δ.

Το Θέατρο των Καταπιεσμένων είναι μια πολύ ισχυρή μέθοδος. Έχει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, η οποία διαταράσσει τη φυσιολογική κατεύθυνση της μάθησης (δασκάλου-μαθητή, ηγέτη-οπαδού, κλπ), αλλά αυτό δείχνει απλώς σε μια κοινή γνώση και οριζόντια, η οποία προέρχεται από τους ανθρώπους και την καθημερινή τους ζωή, από τις γνώσεις τους. Μια μέθοδος με διαφορετικά εργαλεία διευκολύνει τις συζητήσεις και τη γέννηση των δημιουργικών ιδεών για την κοινωνική αλλαγή.

H μη βία χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους μη τυπικής εκπαίδευσης και μπορεί να τονώσει τις ερωτήσεις και την αναζήτηση για απαντήσεις, χωρίς να εστιάζει στο τι είναι σωστό ή λάθος, αλλά με έμφαση στην κριτική σκέψη, ακρόαση, παρατήρηση και την εκμετάλλευση των διαφορετικών απόψεων.

Για να δείτε ολοκληρωμένη την παρουσίαση πρέπει να κάνετε login το βίντεο με την παρέμβαση του κοινού είναι πολύ μεγάλο: 
In order to see the complete viteo with the intervention of the public you must log in:
https://www.dropbox.com/home/video%20theater%20of%20oppressed%20presentation%201.6.2015

Ηθοποιοί:
Διευθυντής-Anthi Belle
Καθηγήτρια-Lucia Čemová
Μητέρα-Erica Camisani/Marica Jojef
Συμμαθητές-Mattia Gam, Apolonia Polka Sejkova, Almudena Gonzalez de Pablos
Σκηνοθεσία/ Άννα–Parvy Palmou
Joker-Matteo Lombardi/Roberto Mazzini
— στην τοποθεσία Μπρνο.

Sunday, July 19, 2015

Ποια μάσκα επέλεξες σήμερα;

Μία μάσκα κρύβει, μεταμορφώνει και προστατεύει οποιονδήποτε τη φοράει.

Είναι δύσκολο για κάποιους όχι μόνο να παραδέχονται ότι δεν είναι τέλειοι αλλά να εκδηλώνουν τις ανασφάλειες και τις φοβίες τους. Θεωρητικά και πρακτικά, μαζί με την παραδοχή έρχεται αυτομάτως και η κριτική των άλλων για τους ίδιους. Κατά συνέπεια, την κριτική ακολουθεί και η διαφοροποίηση της εικόνας που είχε διαμορφωθεί από τον κύκλο τους… η κατάρριψη του τέλειου και αλάνθαστου ανθρώπου.

Και ποιος θέλει να εμφανίζεται ως προβληματικός και περίεργος ;

Οι λόγοι ίσως να είναι εγωιστικοί. Ίσως να μην θέλουμε να παραδεχτούμε στον ίδιο μας τον εαυτό ότι έχουμε αδυναμίες. Με το να φαντασιωνόμαστε πως είμαστε διαφορετικοί απ’ ότι στην πραγματικότητα, ίσως να είναι ένας τρόπος για να κοροϊδέψουμε προσωρινά τον εαυτό μας, μέχρι ο ίδιος να μας υπενθυμίσει πως η εικόνα που σχηματίζουμε δεν είναι αντιπροσωπευτική.

Η επιλογή της μάσκας δεν είναι τυχαία αλλά πολύ συγκεκριμένη… εκείνη που κρύβει τις ατέλειες και τα συναισθήματα, τα αρνητικά κυρίως, γιατί αυτά θεωρούμε πως βαριούνται οι περισσότεροι και δεν έχουν καμία διάθεση να μας ακούνε να γκρινιάζουμε. Μπαίνουμε λοιπόν σε μία διαδικασία, σε έναν φαύλο κύκλο, να υποκρινόμαστε καθημερινά και να προσέχουμε την παραμικρή μας κίνηση για να μην λογοκριθούμε, να μην στιγματιστούμε ίσως από μία λανθασμένη εκδήλωση συναισθημάτων.

Η αλήθεια όμως είναι μία. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Όλοι έχουμε τα ελαττώματά μας και δεν είναι κακό να το παραδεχόμαστε. Κανείς δεν θα μας αγαπήσει λιγότερο επειδή θα εκδηλώσουμε τις ανασφάλειές μας, ούτε περισσότερο εάν είμαστε χαλαροί και ξέγνοιαστοι.

Φωτογραφία: David Colin Onze











Κι έρχεται η στιγμή που ρωτάμε τον εαυτό μας:

Ποια μάσκα επέλεξες να φορέσεις σήμερα; Δεν σε πνίγει; Δεν κουράστηκες;

Όσο κι αν κρυβόμαστε πίσω από μία καλοφτιαγμένη εικόνα, αψεγάδιαστη σε τέτοιο βαθμό που αρχίζει να προβληματίζει, όσο κι αν εγκλωβίζουμε τα συναισθήματά μας, τις φοβίες μας και τις ανασφάλειές μας, αυτά παραμένουν εκεί για να μας υπενθυμίζουν πως όσο κι αν θέλουμε να παρουσιάζουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε, ο πραγματικός εαυτός μας είναι μέσα μας και περιμένει να εκδηλωθεί.

Παρ’ όλα αυτά, το να επιλέγουμε να φοράμε μία μάσκα στην καθημερινότητά μας ίσως να μην είναι τελείως αρνητικό, μιας και μπορεί να μας προστατέψει από αρκετές καταστάσεις με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι σε καθημερινή βάση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την αόρατη μάσκα και να προστατευθούμε από τα αδιάκριτα βλέμματα και τις έντονες ερωτήσεις, τα οποία θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε εάν εκδηλωνόμασταν.

Τι είναι τελικά αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε φορώντας τις μάσκες; Είναι η αποδοκιμασία, η κριτική ή η συμπόνια; Το να νιώθουμε ότι οι άλλοι μας λυπούνται;

Η έκφραση των συναισθημάτων θα έπρεπε να είναι ελεύθερη, χωρίς μάσκες και περιορισμούς. Έχουμε αναρωτηθεί εάν βγάλουμε τη μάσκα που φοράμε χρόνια, πόσο εύκολο θα είναι τελικά για τους άλλους να μας αποδεχτούν γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε; Θα μπορούσαν να συνηθίσουν τον αληθινό μας εαυτό;

Άρθρο: Ειρήνη Κωνσταντοπούλου@http://animartists.com/
Ειδική παιδαγωγός

Επιμέλεια: Μαρία Κασσεροπούλου
Φιλόλογος
Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Brown Brene, (2014.) Ευτυχώς, δεν είμαι τέλειος. Εκδόσεις: Δυναμική της επιτυχίας.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ShareThis